Op tournee met Red Hot Chili Peppers oefende Flea elke dag twee uur op zijn trompet, het instrument waarop hij als kind verliefd was geworden, lang voor hij bassist werd. En zo kon hij eindelijk een jazzalbum maken, een oude droom. Met prima resultaat, de cameo’s van Thom Yorke (Radiohead) en Nick Cave zijn niet eens essentieel. Dat zijn wel de eigen nummers van Flea (het politiek geëngageerde ‘A plea’ charmeert, ‘Morning cry’ lijkt wel een stuk van Ornette Coleman) én zijn voortreffelijke trompetspel.
Maar Flea speel ook bas, en de combinatie met de contrabas van Anna Butterss werkt prima. Hij verzamelde een reeks topmuzikanten rond zich, met gitarist Jeff Parker in een hoofdrol, en ze brengen verrassende covers. De elektrische gitaar van ‘Maggot brain’ (dat legendarische stuk van Funkadelic) wordt hier vervangen door trompet en fluit (van Rickey Washington, vader van Kamasi), en jazzstandard ‘Willow weep for me’ krijgt ook zo’n mooie make-over. Heerlijk. Dat belooft voor Jazz Middelheim (23/5). (pdb)
Lang voor Red Hot Chili Pepper Flea de basgitaar ter hand nam, was er de trompet. Op zijn eerste volwaardige soloalbum Honora, waaraan Nick Cave, Thom Yorke en een roedel jazzmuzikanten meewerkten, grijpt hij terug naar die oude liefde. ‘Dat instrument geeft vorm aan dingen die geen vorm hebben.’
Dit artikel is geschreven doorHank ShteamerGepubliceerd op 25 maart 2026, 03:00
Tussen 2022 en 2024 leidde Flea een dubbelleven. Zijn avonden bracht hij met de Red Hot Chili Peppers door in stadions over de hele wereld, waar hij elke keer opnieuw tienduizenden fans inpalmde met zijn kenmerkende funk-meets-punk-basspel en zijn hyperactieve voorkomen. Zijn ochtenden vulde hij in hotelkamers met een veel persoonlijkere bezigheid: het dagelijks beoefenen van de trompet, zeg maar zijn eerste liefde.
Mis nooit meer het laatste nieuws
Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Algemeen.
“Ik prijs mezelf gelukkig dat ik die tijd kon nemen”, zegt Flea tijdens een video-interview vanuit zijn huis in Los Angeles. Het ding onder de knie krijgen, bleek wel een fameuze worsteling. “De dagen dat ik het gevoel had dat ik niet beter werd, waren frustrerend. Maar de dagen dat ik het gevoel had dat ik zelfs nog maar een klein béétje beter werd, waren opwindend.”
Het resultaat van dat toegewijd oefenen is Honora, Fleas eerste échte soloalbum, dat vrijdag verschijnt. Daarop neemt hij naast de trompet ook de elektrische bas ter hand, en zorgen zijn collega-Chili Peppers Chad Smith en John Frusciante voor “subtiele bijdragen”.
Maar het zijn toch vooral hedendaagse jazzgrootheden die de dienst uitmaken op Honora: gitarist Jeff Parker, contrabassist Anna Butterss, multi-instrumentalist en producer Josh Johnson en drummer Deantoni Parks, bekend van zijn werk met André 3000 en The Mars Volta. Samen vormen zij The Honora Band, de groep waarmee Flea later dit voorjaar door de Verenigde Staten en Europa toert, met ook een tussenstop in ons land: op 23 mei staan ze op Jazz Middelheim.
Vocale cameo’s
“Voor mij past alles op Honora heel goed bij elkaar, het is allemaal heel erg ik”, zegt Flea. Hij draagt een wit hemdje, een dikke ketting en een grote zwarte bril met gouden rand, en achter hem prijkt een rek vol basgitaren. “Ik heb nooit een gesprek met mezelf moeten hebben over wat wel of niet kon. Het ging vooral om het gevoel dat de muziek me gaf. Ik probeerde een losse structuur te creëren voor waar ik met dit album naartoe wilde, en kwam dan samen met de muzikanten. Die stelden zich gevoelig en zorgzaam op, en gingen er echt voor.”
Het album – waarop eigen nummers, die even vrolijk als meditatief klinken, afgewisseld worden met eclectische covers – is grotendeels instrumentaal. Al bevat het wel een aantal opvallende vocale cameo’s. Van Nick Cave, onder anderen, maar ook van Fleas collega-bandlid bij Atoms for Peace: Thom Yorke van Radiohead. Daarnaast zingt Flea her en der ook zélf, zoals in ‘A Plea’, een gepassioneerde monoloog waarin hij oproept tot eenheid te midden van de verdeeldheid die er momenteel in de wereld heerst.
Honora is vernoemd naar Fleas overgrootmoeder aan vaderskant, die in Ierland en Australië een leven vol armoede en ontberingen leefde. Haar verhaal leerde hij kennen toen hij recentelijk deelnam aan de Amerikaanse docureeks Finding Your Roots. De hoes wordt dan weer gesierd door een foto uit de late jaren zestig van zijn schoonmoeder, die later uit Iran emigreerde.
Honora is een album dat zich moeilijk in een paar woorden laat samenvatten, en volgens producer Josh Johnson is dat net de sterkte ervan. “Het is makkelijk om het weg te zetten als ‘zijn jazzalbum’ of ‘zijn trompetalbum’”, zegt Johnson, die dit project holistischer bekijkt: “Alle songs zijn verschillende deuren die zich gaandeweg voor Flea openen.”
Multi-instrumentalist en componist John Lurie, ex-Lounge Lizards en al meer dan veertig jaar een goede vriend van Flea, prijst met name ‘A Plea’, een veerkrachtige, hypnotiserende jam die is opgebouwd rond een spiraalvormige baslijn van Flea. “Het is geen rock. Het is geen jazz. Het is muziek”, benadrukt hij. “En zo hoort het ook.”
Mentor
Het is een goed bewaard geheim, maar jazz en trompet zijn al langer in Fleas leven dan rock en basgitaar. Hij herinnert zich dat hij in “een staat van absoluut ontzag” verkeerde toen hij zijn stiefvader en jazzbassist Walter Urban Jr. jamsessies zag houden in de woonkamer van zijn ouderlijk huis in Larchmont, New York. Na met zijn gezin naar Los Angeles te zijn verhuisd, begon Flea op elfjarige leeftijd met trompet, geïnspireerd door de grote jazztrompettisten. “Ik werd voor het eerst echt verliefd op de trompet door Clifford Brown”, vertelt hij. “Ik was overweldigd en ontroerd door de kracht en schoonheid ervan.”
Flea voegde zich bij de middelbareschoolband en nam lessen bij Jane Sager, een ervaren bigbandtrompettiste. Maar een uitnodiging om basgitaar te spelen in een rockband met zijn vrienden en toekomstige Red Hot Chili Peppers-groepsgenoten Hillel Slovak en Jack Irons duwde hem in een andere richting.
Toch gaven zijn vroege uitstapjes op de trompet hem een idee van wat er mogelijk was op dat instrument. “Mijn studie was erg elementair; ik kwam nooit verder dan een niet erg doorontwikkeld harmonisch gevoel of begrip van de ingewikkelde taal van de jazz”, vertelt hij. “Maar ik wist wat mooi was, en ik streefde altijd naar die schoonheid.”
Die zoektocht zou hij pas vijftig jaar later hervatten. Toen hij de zestig naderde, was Flea – inmiddels een rockicoon dat meerdere Grammy Awards heeft gewonnen en in de Rock & Roll Hall of Fame is opgenomen – vastberaden om de trompet weer op te pakken. Hij nam zichzelf voor om twee jaar lang “elke dag, wat er ook gebeurt” te oefenen, en vervolgens een album op te nemen dat zijn vooruitgang registreerde.
Dat deed hij niet alleen. Via topsaxofonist Kamasi Washington – bekend van zichzelf en zijn samenwerkingen met onder meer Kendrick Lamar – zocht hij in Inglewood, Californië diens vader Rickey Washington op, een ervaren muzikant en docent (ook zoonlief Kamasi is bij hem in de leer geweest).
Washington senior gaf Flea praktijkgericht les en begeleidde hem bij het zingen en spelen van melodieën in alle twaalf toonsoorten. Daarnaast hielp hij Flea met het zich eigen maken van toonladders en licks. “We gaan eerst intuïtief leren, en daarna academisch”, zei Rickey tegen Flea.
“Het was heel mooi om zijn groei te zien”, vertelt Rickey Washington, die zelf een cameo heeft op Honora als fluitist. “Sommige dingen waren moeilijk voor hem om te leren, maar hij volhardde. En nu is hij een formidabele trompettist.”
Washington gaf Flea het kader waar hij al zo lang naar verlangde. “Ik hoorde regelmatig over muzikanten, vooral jazzmuzikanten, die een mentor hadden”, zegt Flea. “Maar eerlijk gezegd had ik dat in mijn leven nog nooit gehad.” Toen hij aankwam voor zijn eerste les, zei Rickey Washington tegen hem: “Ik ga je mijn geheimen prijsgeven. Dit is wat jazzmuzikanten leren.” Waarop Flea dacht: “Dit is wat ik mijn hele leven al wilde: in een kamer zitten met een leraar die me kan helpen om mijn droom te realiseren.”
Een soortgelijke ondersteuning kreeg hij van de groep lokale muzikanten die nu The Honora Band vormen. Johnson leerde hij kennen via Nate Walcott, toetsenist van de Red Hot Chili Peppers en een van de artiesten op het album. Toen Flea ideeën begon te verzamelen voor wat Honora zou worden, waren er twee recente platen waar hij van genoot, allebei met Johnson: Jeff Parkers The Way Out of Easy en The Omnichord Real Book van singer-songwriter en bassist Meshell Ndegeocello.
Voor de opnamesessies van Honora begonnen, was Flea nerveus over het vooruitzicht om met jazzmuzikanten te spelen, deels omdat zijn stiefvader altijd op rock had neergekeken. “Ik heb altijd een diepe liefde voor jazz gekoesterd, maar ik heb er ook een diepe onzekerheid over gevoeld”, vertelt hij.
Maar zodra al die muzikanten de Sunset Sound-studio in Hollywood betraden, vielen al die zorgen weg. “Ken je dat gevoel wanneer iets zo emotioneel is dat je bijna moet huilen?” vraagt hij. “Dat had ik toen ik in die ruimte was, naar die muzikanten luisterde en besefte: al die mensen zijn hier voor mij.”
Eenheid
Ondanks alle gastmuzikanten en -stemmen is het toch vooral het trompetgeschal van Flea zelf dat eruit springt op Honora. Zijn partijen zorgen met name tijdens de meer reflectieve momenten voor een diep pathos. Je hoort het wanneer hij Nick Cave schaduwt in diens interpretatie van Jimmy Webbs ‘Wichita Lineman’, geïnspireerd op de versie van The Meters uit 1970. Je hoort het wanneer hij zijn riffjes over de sombere arpeggio’s van Funkadelics ‘Maggot Brain’ drapeert. En je hoort het wanneer hij de melodie van Frank Oceans ‘Thinkin Bout You’ meeblaast tegen een backdrop van strijkers.
Johnson wilde als producer “een deel van de druk om de hele jazzgeschiedenis het hoofd te bieden” wegnemen. In plaats daarvan moedigde hij een andere manier van denken aan: “Laten we de melodie zo mooi mogelijk maken en dat gewoon genoeg laten zijn.”
“Hij is een zeer muzikale kerel”, zegt Jeff Parker over Flea. “Hij speelt trompet met een prachtige toon, frasering en nuance.” (Parker herinnert zich zijn eerste ontmoeting met Flea nog goed. Het was tijdens een evenement op de school waar hun beider kinderen naartoe gingen. Hij sprak Flea aan nadat ze allebei afzonderlijk aan hetzelfde album van Joshua Redman uit 2005 hadden meegewerkt.)
Anna Butterss vergelijkt ‘Morning Cry’, een speelse original van Flea en ongetwijfeld het meest uitgebeende nummer op Honora, dan weer met het werk van Ornette Coleman, een belangrijke invloed van Flea, met wie hij ooit het podium mocht delen. “Als je me had verteld dat Ornette dat nummer had geschreven,” zegt Butterss, “ik had je geloofd.”
Anna Butterss beseft hoe zeldzaam het is dat een gevestigde, succesvolle artiest met de carrière van Flea zo’n volledige ommezwaai durft te maken. Dat hij zo’n betekenisvol en kwetsbaar project durft aan te gaan, ver buiten de comfortzone van wat hij tot nu toe gedaan heeft. “De toewijding, het engagement en de passie die hij erin heeft gelegd: dat heeft echt indruk op mij gemaakt.”
Vast ritueel
Ook nu de plaat klaar is, blijft Flea de trompet dagelijks beoefenen. Het is een vast ritueel in zijn leven geworden. “Ik word elke dag wakker met de gedachte: waar ga ik vandaag aan werken op de trompet?”
Het zal dus niet bij Honora blijven wat solomuziek van Flea betreft? “Er is meer op komst”, lacht hij.
De liefde die hij als kind al voor de trompet had, is dan ook nog lang niet uitgedoofd. “Dat instrument geeft vorm aan dingen die geen vorm hebben”, zegt hij. “Ineens is er een tastbaar geluid, en het voelt nog steeds zoals het voelde toen ik een kind was: romantisch, mysterieus en hoopvol.”
“Al zijn er natuurlijk ook momenten waarop ik denk: God, I sound like shit”, besluit hij. “Maar daar werk ik aan.” (lacht)