Raye toont je alle hoeken van haar muzikale canvas op ‘This music may contain hope’, een album als een gidsbeurt door de seizoenen van het leven.
26 maart 2026 om 23:59
Doe je ogen dicht en beeld je deze scène in: Parijs, in de nachtelijke, verlaten straten loopt een vrouw van in de twintig. De zeven negroni’s die ze op heeft, doen haar wat wankelen. Boven haar hangt een grote, boze grijze wolk. En ook regen, véél regen.
Zo schetst Raye het decor in ‘Girl under the grey cloud’, waarmee ze haar tweede album This music may contain hope opent. Dat doet ze vertellend, met een zachte stem, zoals we haar vaker zullen horen op het album. Spoken word met wat strijkers eronder, zeg maar. De Britse zangeres gidst je door de seizoenen van haar leven, aan de hand van zeventien nummers, goed voor zo’n 73 minuten.
Een succesvol tweede album is misschien wel van levensbelang voor de 28-jarige Rachel Agatha Keene. Ze ging jaren gebukt onder een verstikkend platencontract, waarbij ze geen muziek mocht uitbrengen die zij écht wilde maken. Dat leidde tot donkere periodes onder verdovende middelden. Maar music is medicine, zoals ze zelf vaak verkondigt tijdens haar shows. Op deze plaat zegt ze ‘fuck you’ tegen dat verleden. Raye maakt lekker wat ze zelf wil en laat zich niet in een hokje duwen.
Hakken op de vloer
In de eerste zeven nummers is het koud en grijs, maar Rayes fenomenale vocale bereik brengt warmte. ‘I will overcome’, met een bombastisch orkest dat gestaag naar een climax toewerkt, lijkt zo uit een James Bond-soundtrack te komen. En het doet denken aan haar grote hit ‘Escapism’.
Zoals wel vaker bezingt Raye de perikelen van het liefdesleven. Ze heeft het over fuckboys uit South London die Lime-fietsen huren en je poëzie voordragen. Of de “WhatsApp Shakespeares”, die behalve jou nog zeven andere vrouwen proberen te charmeren. Allemaal passeren ze de revue, soms op jazz, dan weer op een meer hiphopachtige beat, of elektronisch. Op dat vlak gaat het album alle kanten uit. Trop is te veel? Misschien, maar ze komt er vaker wel dan niet mee weg.
Het hoogtepunt van de plaat zit in het midden. ‘Click clack symphony’, een samenwerking met Hans Zimmer, is een nummer om kippenvel van te krijgen. Het ritme wordt bepaald door hakken op de vloer, je zou er spontaan zelf van beginnen te marcheren. Het is een ode aan vrouwen, waarin je de hoop voelt bovendrijven. “The cold never lasts, my darling, it just teaches the heart how to burn.”
Er is ook plaats voor vergiffenis. ‘I know you’re hurting’ doet qua emotionele zwaarte denken aan ‘Ice cream man’ van haar debuutplaat, een nummer over seksueel grensoverschrijdend gedrag dat festivalweides steevast muisstil krijgt. “I know you’re a master of disguise (…) under that soft and gentle smile you put on this morning.” Dat zegt ze tegen de luisteraar, maar ongetwijfeld ook tegen zichzelf.
Levensvragen
Vanaf ‘Life boat’, dat door de vele repetitieve stemmen doet denken aan Fred again.., klaart de horizon op. ‘I hate the way I look today’ brengt nog wel een droevige boodschap, maar wel op een vrolijk, snel jazzdeuntje. In ‘Skin & bones’ dient Raye de South London fuckboys van antwoord. Plezier zonder liefde? Vergeet het.
Vanaf ‘Where is my husband’ swingen de pannen helemaal van het dak. De zon schijnt volop en Raye kan weer ademen en dansen. Nog steeds met dezelfde levensvragen. Vind ik ooit een goede man? Besteed ik wel genoeg tijd aan mijn familie? Haar grootvader stelt haar gerust in ‘Fields’. Maar zoals ze het zelf zingt met haar zussen Amma en Absolutely in het prachtige ‘Joy’, “I may cry through the night, but my joy comes in the morning.”
En dus, hups, we zijn er. Het kan niet eeuwig blijven regenen, er komen altijd betere tijden aan. Het album eindigt met minutenlange credits, die ze zelf voorleest. Alsof je naar de aftiteling van een film kijkt, die zij in je hoofd plantte.
Het enige puntje van kritiek is dat het véél is, op alle vlakken. Dit is geen album dat je zomaar op de achtergrond opzet, maar eentje waar je je volledig aan overgeeft. Liefst met de ogen dicht, in de juiste volgorde, om door alle emoties te gaan die het leven te bieden heeft. Raye herinnert ons eraan dat de zon altijd opnieuw opkomt.
